به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از مشهد، خانم ابراهیمی استاد حوزه علمیه خواهران خراسان در حلقه معرفتی طلاب معتکف حرم مطهر رضوی، به تبیین ابعاد مسیر هدایت و کمال انسانی پرداخت و اظهار داشت: در حرکت به سوی تعالی، ایمان نخستین ابزار هدایت است؛ ایمانی که باید از هرگونه ظلم و آلودگی به شرک و هواهای نفسانی پیراسته باشد.
وی با بیان اینکه ایمانِ حقیقی زمینهساز ورود به مراحل بالاتر سلوک معنوی است، افزود: فراتر از ایمان، مرحله «اطمینان» قرار دارد؛ مرتبهای که انسان در آن به تسلیم کامل در برابر حق میرسد و قلب او در پرتو یقین، آرام میگیرد، دستیابی به این مقام جز با تقوا و جهاد در مسیر بندگی، که شامل تحمل دشواریها و عبور از موانع است، ممکن نخواهد بود.
توجه مستمر و اخلاص؛ پایههای بهرهمندی از هدایت الهی
استاد حوزه علمیه خواهران خراسان، با اشاره به لزوم دقت و مراقبت دائمی در زندگی فردی و اجتماعی، خاطرنشان کرد: یکی از نکات کلیدی در مسیر هدایت، توجه مستمر و افزایش دقت در امور زندگی است؛ چراکه انسانِ غافل، از هدایتهای ظریف و پیوسته الهی بیبهره میماند.
وی اخلاص در عمل را راز توفیق اولیای الهی و بزرگان دانست و تصریح کرد: هرگاه عمل صرفاً برای رضای خداوند انجام گیرد، آثار تربیتی و معنوی آن در زندگی فردی و اجتماعی نمایان میشود، بسیاری از موفقیتهای معنوی بزرگان، نتیجه همین خلوص نیت و پرهیز از خودنمایی و انگیزههای غیرالهی بوده است.
ابراهیمی، پذیرش تذکر را از دیگر ارکان سلوک معنوی برشمرد و اظهار کرد: خداوند متعال گاه از طریق افراد، حوادث و حتی الهامات ملکوتی، انسان را متذکر میسازد؛ بهرهگیری از این تذکرات و پرهیز از غفلت، زمینه رشد و تعالی را فراهم میکند.
وی با تأکید بر ضرورت توکل مستقیم بر پروردگار افزود: سالک راه حق نباید توقع خود را متوجه غیر خدا سازد یا دل به واسطهگری دیگران ببندد، بلکه باید با اعتماد و توکل حقیقی، تنها از خداوند یاری بطلبد.
این استاد حوزه، با اشاره به جایگاه صبر و رضا در منظومه تربیتی اسلام بیان کرد: سختیها و ابتلائات، سنت الهی برای رشد انسان است. اگر فرد با صبر و استقامت از این مراحل عبور کند، به مقام رضا به مشیت الهی دست خواهد یافت؛ مقامی که آرامش حقیقی و اطمینان قلبی در آن متجلی میشود.
گفتنی است؛ اعتکاف طلاب خواهر حوزه علمیه خراسان از ۲۳ تا ۲۵ بهمنماه در حرم مطهر رضوی در حال برگزاری است.
انتهای پیام. /










نظر شما